هنر خوشنویسی از نگاه استاد فرزبود

هوالجمیل

در فضیلت قلم و نویسندگی همین بس که حضرت حق جلّ و علا تعلیم و نویسندگی را بخود نسبت داده و می‌فرماید:

«الذی علَّم بالقلم» و از نظر اهمیت و ارزشمندی قلم به آن سوگند یاد کرده و می‌فرماید: «ن والقلم و مایسطرون» هنرمندان ایزد منانی را شاکرند که خود منشاء حسن و جمال و زیبایی بوده و موهبت درک و احساس آن را به بشر عطا فرموده است. خالق یکتایی که منظری از رخ پرنقش و نگار خویش را برای آرامش دل انسانها به دست هنرمندان سالکش متجلّی نموده است.

خوشنویسی بیش از آن که هنر باشد، یک جهان‌بینی است، آن نگرش ژرف و وهم‌انگیزی است که افتان و خیزان از پیچ و خم کوچه‌های شرقی عرفان در جستجوی معرفت و اشراق هنر، خرامان می‌چمد.

خوشنویسی سیر و سلوکی عاشقانه است، سماع قلمی است که با هندسه کلمات، کنسرت موسیقایی خود را در صحن و سرای دیده‌ها به نمایش می‌گذارد. با هر بار گردش قلم خوشنویس، زیبایی قدمی به جلو برمی‌دارد. از قند قلمش کام‌ها شیرین و از جام محبتش سینه ها آکنده می‌شود.

خوشنویسی هنری است که با سیاهی واژه‌ها آغاز می شود و به سرخی شراب میکده دوست می‌انجامد. خوشنویس باید از بلندای (الف) قامت کشد و راهی به ملکوت آسمان پیدا کند.

در ژرفای (ن) باید فرو غلتد و فروتنی و خضوع را فراگیرد.

با نقطه‌ هماغوش شود تا فنّ دلبری و دلدادگی را در بارگاه معشوق بیاموزد.

از دریچه (صاد) روزنه‌ای به جهان نادیدنی‌ها گشاید.

با هر صعود و نزول قلم، فرود بر خاک و پرواز به آسمان را تمرین و ممارست نماید.

در سایه روشن سیاه مشق‌ها غوطه‌ور شود تا روشنایی وصال و پایان آمدن تاریکی هجران را تجربه نماید.

در اتصال و پیوند حروف و کلمات، آهنگ وحدت جزء با کل و تجلی وحدت در کثرت را به نمایش گذارد.

باری، این قیام و قعود مکرّر، خلاصه و عصاره مکتب خوشنویسی است که از گلوی قلم بر سجّاده‌ی کاغذ می‌چکد و جاری می‌شود.

محمدعلی فرزبود- اردیبهشت 1393