برگزاری جشنواره موسیقی موغامی گامی در حفظ و نگهداری فرهنگ و فولکلور آذربایجان

وی با تاکید بر اینکه برگزاری این جشنواره جامعه موسیقی را امیدوار به گام‌های بعدی و برگزاری دوره‌های دیگر آن کرد، ادامه می دهد: برگزاری جشنواره یک اقدام شایسته و در خور توجه در جهت حمایت از هنرمندان موسیقی و مهم‌تر از آن کشف استعدادهای موسیقی است که می‌تواند در تهاجم سیل انبوه موسیقی‌های وارداتی و گرایش جوانان این مرز و بوم به موسیقی هائی که رنگ و بوئی از هویت فرهنگی ما ندارد، میراث غنی و هویت این سرزمین را به نسل‌های جوان منتقل  و برای آیندگان نگه می‌دارد.

کریم نژاد در ادامه اظهار می دارد: این ژانر موسیقائی در ایران به جایگاه شایسته خود نرسیده و مستلزم سرمایه‌گذاری، تحقیق و شناساندن بیشتری بوده و به هرحال اینگونه جشنواره‌ها باید تداوم و استمرار داشته باشند تا شاهد رشد موسیقی‌های قارچ‌گونه زیرزمینی و گرایش جوانان به موسیقی‌های وارداتی نباشیم.

وی همچنین تصریح کرد: البته  انتظار جامعه موسیقی و آنانی که به معنی واقعی کلمه دغدغه فرهنگ و هویت این آب و خاک را دارند، این بود که این کار باید توسط ارگان اصلی متولی فرهنگ و هنر برگزار می‌شد اما به هرحال دستمریزاد باید به شهرداری تبریز و سازمان فرهنگی هنری آن و مهمتر از همه به طراح جشنواره  باید گفت.

وی اضافه نمود: برای جلوگیری از دست اندازی کشورهای همسایه به میراث کشورمان و پر کردن خلا منابع قابل استناد علمی به قلم صاحب نظران و پژوهشگران عرصه موسیقی می توان به سازمان فرهنگی هنری شهرداری تبریز و برگزارکنندگان جشنواره پیشنهاد داد که در جهت حفظ و گسترش و انتقال این هنر به جایگاه حقیقی خود ، بخش پژوهش موسیقی موغامی را از جشنواره دوم راه اندازی کنند چرا که نگاه علمی و تئوریزه به این نوع موسیقی بهترین گام در حفظ و تکریم این هنر و سپردن این گنجینه عظیم موسیقایی برای آیندگان است .

وی ادامه داد: شمار افراد آشنا با هنر موسیقی موغامی، نوازندگان و خوانندگان در محدوده جغرافیایی آذربایجان و استان های ترک زبان ابران همچون اردبیل ، زنجان ، همدان و .. کم نبوده ونیست و برخی اساتید و آموزشگاه های متعدد موسیقی در این زمینه فعالیت های چشمگیری داشته اند.

کریم نژاد اظهار داشت: اما در زمینه تحقیق و پژوهش و مستندات علمی و منابع مکتوب قابل استناد ، که متضمن حفظ و اشاعه این نوع موسیقی و سپردن آن به نسل آینده این سرزمین است، خیلی کم بوده و متاسفانه تنها منبع اکثر فعالان موسیقی موغامی در این زمینه  کتابی است که در باکو نگاشته شده و ترجمه آن توسط انتشارات سروش انتشار یافته است.