مقدمه هفتمین کتاب دستهای کوچک دعا

  بنام حضرت دوست

آغازین کلام خویش را با تمجید و ثنای حضرت پروردگاری که مهرش هماره بر کالبد هستی ساری و جاریست معطر می­‌نمایم. باری واژه دعا بسان کوثر مصفایی است که جان­ها و دل­‌های پر عطوفت راهیان حریم معبود را می‌­نوازد. طریق الی الله را بر سالکان هموار می­نماید.

در روایات متعدد از معصومین (ع) دعا به مغز عبادت، قرآن صاعد و صیقل گناهان و ... تعبیر شده است، زیرا دعا و نیایش است که میان انسان و معبودش رابطه انس ایجاد نموده و او را در فضای جاذبه ربوبی قرار می­دهد. در این لحظه است که انسان موقعیت واقعی خویش را در جهان با عظمت هستی درک می­کند و تمام هستی وجودی خود را مانند تابلویی بی­اختیار در زیر دست نقاش ازل و ابد قرار می­دهد.

چه زیباست که بیاییم از تماشای خویش و طواف به دور خود محروم شویم و دستهای خود را همچون کودکان بی­ا دعا برای اجابت به آسمان بلند کنیم و لبی حرکت دهیم و با ندای آه پروردگارا، خود را از خودسری در این جهان هدفدار تبرئه نمائیم.

از ثری تا به ثریا به عبودیت او همه در ذکر و مناجات و قیامند و قعود. در این مجال با تأسی از فلسفه و آثار دعا آرزو دارم دعاهای این دوره از جشنواره که برخاسته از روح لطافت و پاکی کودکان میهن اسلامی­مان است مورد اجابت حضرت پروردگار قرار گیرد، باشد که این حرکت موجب بارش رحمت الهی برای آحاد مردم و خانواده­های آنان در جهت رفع آسیب­ها و مشکلات نهفته در این دعاها گردد.

حسن ختام عرایضم را با فقراتی از دعای امام حسین (ع) به پایان می­برم، باشد که این حقیر نیز مشمول اجابت دعاهای این کودکان خدایی بوده باشم.

خدایا تویی آن خداوندی که جز تو خدایی نیست. خود را در همه چیز شناساندی، هیچ چیزی به تو جاهل نیست و تویی خداوندی که خود را در هر چیز به من نشان دادی تا آن جا که تو را در هر چیز آشکار دیدم. ای خدایی که تویی آشکار بر همه اشیاء.

مرداد 1392 ـ حسن میلانی