برگزاری یادمان شادروان استاد «عظیم اسدی» در اردبیل

به گزارش روابط عمومی حوزه هنری استان اردبیل، این یادمان روز دوشنبه 7 تیر ماه 1400 به همت انجمن هنرهای نمایشی، خانه فرهنگ و هنر، حوزه هنری استان، اداره‌کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان و دفتر امور اجتماعی و فرهنگی استانداری اردبیل و با اجرای غفور ملکی در سالن استاد جابر عناصری حوزه هنری اردبیل برگزار و به شکل زنده نیز از صفحات اینستاگرامی حوزه هنری، شب‌های هنر اردبیل و انجمن نمایش اردبیل پخش شد.

در این مراسم ناصر رهنما آذر مدیرعامل خانه فرهنگ و هنر اردبیل گفت: در دهه ۶۰ در فرهنگسرای شهید وثیق مقدم بزرگانی جمع شدند تا از فرصت به وجود آمده در فرهنگ و هنر و تئاتر اتفاقاتی را رقم بزنند . کارهای فاخری انجام گرفت . حال تئاتر اردبیل در آن روزگار خوب و استوانه تاثیرگذار آن‌روزها، عظیم اسدی بود . به اعتبار وی اولین نمایش او با عنوان "تراژدی دوم" روی صحنه فرهنگسرا رفت.

امیر رجبی رییس حوزه هنری استان نیز در این یادمان افزود: بر این همه ذکر خیر غبطه می‌خورم و کاش انسان به همین شکل دنیا را ترک کند . جز نیکی از او نشنیدم و این ضمانتی برای رستگاری است . همه ما در صف ترک این دنیا هستیم و در اصل، خاصیت دنیا، فانی بودن آن است. شاید به لحاظ عاطفی دشوار باشد اما همین یاد نیک آرامش می‌دهد. ما ایمان داریم که مرگ پایان  و فنا نیست بلکه گذر از این دنیا به دنیای دیگر است. گرچه جامعه هنری این ضایعه را متحمل شد اما عظیم اسدی به دنیای باقی گذر کرده است.

محمد سیمزاری مدیرکل دفتر امور اجتماعی و فرهنگی استانداری دیگر سخنران یادمان بود که در بخشی از سخنانش اضافه کرد: عظیم اسدی قوی زیبای دریای اندیشه و قلم بود. خیلی پیش‌تر از آنچه گفته می‌شود، در تئاتر اردبیل تاثیر گذاشت.

وی با اشاره به نقلی منتسب به اسکندر مقدونی، گفت: وقتی شهری را تصرف کرد و دید روی قبرها سن افراد پنج سال و سه سال نوشته شده است، از اهالی علت را پرسید؛ گفتند در شهر ما سن هرکس را بر مبنای تاثیرگذاری و خوبی‌های او می‌نویسند. از این منظر، میزان تأثیرگذاری اسدی بسیار بالاتر از سن او بود. بعد از انقلاب، تئاتر ما در سردرگمی به سر می‌برد؛ از جمله افرادی که خط مشی ترسیم کرد، اسدی بود، در کنار داوود جلایی، حبیب‌زاده، خلیل زاده و ... که تئاتر اردبیل را تکان دادند.

 سنگینی ضایعه در گذشت عظیم اسدی، بیشتر در این است که در غربت کرونا و دور از وطن از بین ما رفت که حقش نبود.

ترابی همسر مرحوم اسدی گفت: عظیم معتقد بود که هنر نه خریدنی است و نه فروشی. کار خود و هنر خود را با هیچ چیز نمی‌سنجید. بارها از او خواستم دنبال درجه هنری و کارهایی از این قبیل برود، اما او اعتقادی به این مسائل نداشت. در ماه‌های آخر، مدارک و اسنادش را جمع کردم؛ حتی نوشته‌هایی که بازنویسی نکرده بود. قصد داشتم پیگیر مراتب اداری باشم که فرصت نشد . می‌گویند پس از فوت هنرمند، این امکان وجود ندارد،  اما از جامعه هنری می‌خواهم اگر در بین تبصره‌ها موردی می‌شناسند، ما را در جریان بگذارند یا شاید مسئولین استانی بتوانند کاری کنند.

 وی افزود: با گذشت زمان همه ما فراموش می‌شویم. این ارزش‌گذاری هنری را برای تسلی دل خود می‌خواهیم . همه می‌دانند هنر شغل او نبود و از این راه امرار معاش نمی‌کرد، اما خواهش من این است که جامعه هنری و مسئولان استانی با پشتیبانی‌های خود، ما را در این امر یاری‌گر باشند.

خوانش بخشی از نمایش "شازدانین آخیر گونو" نوشته عظیم اسدی، به کارگردانی علی حسن‌زاده و تجلیل از خانواده اسدی و اهدای یادبود پایان بخش مراسم یادمان بود.