پنیر مجانی فقط در تله موش پیدا می‌شود/ تهاجم فرهنگی به دنبال تغییر نیاز مردم

نیاز همان محرومیت احساس شده در فرد است که محرکی برای رفتار او نیز می باشد. زمانی که نیازی ارضا نشود فرد تلاش می‌کند تا آن را از طریق پیدا کردن چیزی یا به طریقی ارضا نماید و یا سعی می‌کند که آن را تعدیل کرده و شدتش را کاهش دهد.

نیازهای بیان شده، نیازهای واقعی، نیازهای بیان نشده، نیازهای شعف‌آور یا رضایت بخش، نیازهای مخفی یا پنهان پنج شکل نیازهایی است که یک فرد در برخورد با یک کالا یا خدمات انتظار دارد بنابراین تولیدات و محصولات فرهنگی و هنری هم از این قاعده مستثنی نیست.

نیاز زمانی که با فرهنگ و ابعاد شخصیتی یک فرد ترکیب شود تبدیل به خواسته می‌شود و در صورتی که خواسته فرد با قدرت مالی و توان خرید وی همراه شود تبدیل به تقاضا می‌شود. حال تصور کنید در تولید محصولات فرهنگی و هنری مقوله‌های نیاز، خواسته و تقاضا رعایت نشود قطع به یقین این عدم توجه سبب می‌شود تولیدات تاثیرگذار و مخاطب‌پسند روانه بازار نشود.

توجه به نیاز تنها رمز ماندگاری در بازار محسوب می‌شود چرا که اگر این روند درست طی نشود یا توجه صِرف به خواسته و تقاضا مزیت رقابتی تولید کننده را به مخاطره می‌اندازد. تصور کنید نیاز یک فردی که چشمانی ضعیف دارد بینایی است خواسته او می‌شود عینک حالا شما به عنوان تولید کننده عینک هر چقدر توجه ویژه‌ای به عینک داشته باشید و آن را به اشکالی جذاب تولید کنید، نمی‌توانید مشتری را برای همیشه همراه خود داشته باشید چرا که توجه معطوف به عینک یا همان خواسته به نوعی شما را دچار عارضه‌ای مصطلح در مدیریت بازاریابی به نام نزدیک بینی می‌کند. یعنی تولید شما زمان حال را در نظر دارد و نمی‌تواند متضمن آینده موفق تولیدات باشد.

دلیل این امر به خاطر این است که یک فرد می‌تواند نیاز به بینایی خود را با کنار گذاشتن عینک و با استفاده از لنز و یا جراحی برطرف کند حال این روند را در تولید محصولات فرهنگی و هنری در نظر داشته باشید. آیا تولیدات و محصولات فرهنگی و هنری در کشور ما نیاز جامعه امروز ایرانی و مخاطبان را در نظر می‌گیرد. یا به خواسته آنها توجه دارد.

 قطعا اگر نیاز مد نظر قرار گرفته شود یک اثر هنری و محصول فرهنگی در جامعه ماندگار می‌شود و اگر صرفا به خواسته توجه شود به احتمال زیاد با یک چرخش فرهنگی و خللی در ابعاد شخصیتی افراد درجامعه، تولید به مخاطره می‌افتد و مخاطبین خود را از دست می‌دهد. برای همین است که دشمنان به مقوله تهاجم فرهنگی توجه ویژه‌ای دارند تا به واسطه نفوذ و تغییر در فرهنگ جامعه و تغییر ارزش‌های حاکم بر جامعه خواسته افراد و توده مردم در جامعه را تغییر دهند. تا بدین ترتیب بر نیازهای افراد هم تاثیر بگذارند به این ترتیب سبک زندگی و در واقع مصرفی افراد را تحت تاثیر قرار می‌دهند. امروز متاسفانه در تولید آثار فرهنگی و هنری این اتفاق به چشم می‌خورد به خصوص شبکه‌های ماهواره‌ای و رسانه‌های وابسته به امپریالیسم رسانه‌ای جهان با تولیدات سخیف به اصطلاح هنری خود محتواهای ضد ارزشی را به صورت رایگان به افکار عمومی ایرانی القا می‌کنند حال آنکه عده‌ای تصور می‌کنند آنها با این تولیدات در فکر خدمت به مردم ایران هستند در حالی که باید گفت پنیر مجانی فقط در تله موش پیدا می‌شود. رسانه‌ای که برای مردم خود تولیدات را با دریافت هزینه پخش می‌کند چرا باید همان تولید را رایگان در اختیار ملت ایران قرار دهد. قطعا این به دلیل نفوذ در افکار عمومی، تغییر نیازها و اولویت‌های زندگی آنها و نهایتا تغییر سبک زندگی و سوق دادن آنها به سمت مصرف گرایی صِرف است.