مخفیانه اسلحه بردم به مسجد سردار ملی

در سال 1359 با شهید مقصود نظرپور ازدواج کردم و شهید آیت الله مدنی خطبه عقدمان را قرائت کرد. مراسم را خیلی ساده برگزار کردیم. شهید باصر شیرینی خرید و همه خوردند و شهید باصر در پایان گفت: همه می گویند دستت درد نکند؛ اما کسی نمی گوید که خدا به تو هم قسمت کند.
مقصود معلم بود و عصرها به سپاه می رفت. بعد از این که به جبهه رفت، منم عضو تعاونی سپاه شدم و از آنجا به خانه های رزمندگان سر می زدینم و عصر ها هم شلوار می دوختیم و به خانه ها می بردیم. شب ها هم به بیمارستان سینا می رفتم و به زخمی ها کمک می کردم. بیست و چهار ساعت شبانه روز را حتی یک بیسکویت هم نمی خوردم و مدام در پشت جبهه ها فعالیت می کردم.
در زمان ماجرای خلق مسلمان، در مسجد سردار ملی بچه های واحد احتیاط محاصره شدند و کسی نتوانست به آنها سلاح برساند و من قبول کردم که به آنها سلاح ببرم و توانستم ام یک، ژ3، کلاش و کلت کمری را با خود ببرم و در مسجد به بچه ها برسانم. آنها مبارزه کردند و از محاصره خارج شدند.
مقصود در عملیات مسلم ابن عقیل شهید شد و مفقودالاثر شد. سالها هر وقت رزمندگان می آمدند به راه آهن می رفتم تا خبری از شوهرم بیابم و منتظر می شدم تا آخرین نفر نیز بیاید و برود و آخر از همه من از راه آهن خارج می شدم بی آنکه از شوهرم خبری یافته باشم.
شهید نظرپور همیشه به من می گفت که به فقرا رسیدگی کنید و به این خاطر مجمع خیرین ایجاد کرده ایم و هر ماه جهیزیه هایی برای دختران بی بضاعت تدارک می بینیم.