ما پروانه وار گرد شمع وجود حاج فیروز می گردیم

بسم الله الرحمن الرحیم

منت خدای را که به ما نور هدایت عطا فرمود و حسین (ع) را کشتی نجاتمان قرار داد. سپاس بی¬کران به بارگاه کبریائیش که دلهایمان را به حرارت نام و یاد حسین (ع) گرمای بی زوال بخشید، آتشی که هرگز خاموش نشود و به اشک دیدگان، در رثای مظلومیتش شعله¬ورتر شود.
سپاس خدای را که پرورده¬ آغوش مادرانی هستیم که با شیر پاک آمیخته با ندای جانسوز یا حسین، محبت حضرتش را به کاممان ریختند و بزرگ شده¬ دست پدرانی هستیم که در میانه¬ هیئت، یادمان دادند چگونه دستمان را بالا ببریم و به نام نامی حسین (ع)، در عمیق¬ترین نقطه¬ قلبمان فرو نشانیم. سپاس خدای را که همگی اهل هیئتیم، آنهم در خطه¬ای که به حق، پایتخت هیئت¬های حسینی است. برای خادمان این خطه، چه افتخاری بزرگتر از اینکه توفیق برگزاری آئینی در نکوداشت پیر غلام عالی مقامی همچون حاج فیروز زیرک¬کار، پیدا کنند، حال آنکه این مرد بزرگ از هر نوکداشت دنیایی مستغنی است.
او زیرک¬تر از آن است که عمری خدمت در آستان حسینی را به بهایی کمتر از عنایات خاص حضرتش، معامله کند. از این رو اهتمام به برگزاری چنین آئینی از باب « لان شکرتم لازیدنکم » ارزش و معنی می¬یابد.
ما پروانه وار گرد شمع وجود حاج فیروز عزیز و امثال بی مثال و یا کم نظیر ایشان می¬گردیم تا نشانه¬ای باشد برای جوانانمان که در این وانفسای سرگشتگی و گم گشتگی ارزشها و معنویات، بدانند هر چه عزت و نجات دنیا و آخرت است، در این درگاه است.
اینجانب وظیفه خود می¬داند ازتلاش و همت دست¬اندرکاران برگزاری این مراسم و در رأس همگان از خود ایشان که به رغم کسالت، دشواریهای حضور در مراسم را متحمل شدند خالصانه قدردانی کند.
درست که بنگریم حاج فیروز و آئین نکوداشت او، بیشتر ازهر چیزی، یک بهانه است و بهانه¬گیرتر از همۀ ما، خود اوست. بهانه ایست نیکو تا بار دیگر نام حسین (ع) را در دل و زبانمان جاری سازیم و جان و روانمان را به قطره اشکی صفا ببخشیم.
اجر همگی با حضرت سید الشهدا (ع)

اسماعیل جبارزاده 23 آبان ماه 1395