عکاسی سریالی

عکاسی سریالی ‏

ترجمه:کریم متقی

بسیاری از عکاسان کارهایشان را به صورت مجموعه ، طراحی و ارائه می کنند، که در آن تصاویر موضوعی واحد،در توالی و ترکیب ویژه ای سازمان می یابد. ‏
استفاده از شکل عکاسی سریالی( ‏Serial Photography‏) باید از دیگر روش های مرتبط با آن تمیز داده شود،روشهای مشابه آن نظیر تکرار(‏Repetition‏) یک موتیف را نباید با عکاسی سریالی اشتباه گرفت، آنچنان که برخی از عکاسان باهاوس (دهه 1920) موتیفی را در کولاژها و فتومونتاژهایشان تکرار می کردند. ‏
تجمع(‏Accumulation‏) نیز، همتای تکرار است، نظیر متروپولیس ( ‏Metropolis‏) پل سیتروئن (‏PaulCitroen‏) (1925)، فتومونتاژی که در آن تصویر چندین ساختمان بر روی یک صفحه جمع شده اند. ‏
تسلسل تکرار و تجمع از دل بررسی های عکاسان باهاوس و عینیت نو تکامل یافتند، عکاسانی نظیر آلبرت رنگر- پاتچ (‏Albert Ranger Patzsch‏)، کسی که از اشیای صنعتی عکاس می کرد، و کارل بلاسفلت (‏Karl Blossfeldt‏) که نماهای بسته ای از زندگی گیاهی تهیه می کرد. چنین کارهایی پاسخ مثبت عکاسان به ساده گرایی و استانداردسازی تولید انبوه صنعتی را منعکس می کرد. لازلوموهولی ناگی (‏Laszlo Moholy Nagy‏) در سال 1947 اعلام کرد:« تکرار یا به عبارت دیگر تسلسل، جنبهی مهم تکنولوژی معاصر است.انسان مدرن تکنولوژی جهان را متحول ساخته و زیبایی آن را تشخیص می دهد.» این مفهوم بعدها توسط هنرمندان پاپ دهه 1960، خصوصاً اندی وارهول( ‏Andy Warhol‏) به کار گرفته شد.‏
عکاسان علاقمند به فرهنگ بومی، تمایل به تأکید بر ویژگی سریالی عکاسی داشته اند. برای مثال واکر وانز(‏Walker Evans‏) در سال 1935 آرشیوی بصری از انواع معینی از ساختمان ها در جنوب آمریکا، کلیساها،عمارتهای مربوط به قبل از جنگ داخلی و نمای مغازه ها- با استفاده از زاویه دید روبرو تهیه کرد. لی فرید لندر( ‏Lee Friedlander‏) در کتابش، ابنیه تاریخی آمریکا (‏American Monuments‏) (1975)، رویکرد اونز را در پیش گرفت. ‏
تنوع بالقوه شیوه سریالی در کتاب مفهومی ادروشا (‏Ed Ruscha‏) و پروژه های سریالی برند و هیلابکر (‏Bernd and HillaBecher‏) مشخص است که انواع مختلف ساختارهای صنعتی را در گروههای مرتبط با معدن، ذوب آهن و غیره تصویر می کنند.   ‏
آگوست ساندر (‏August Sander‏) در پرتره هایش در فاصله بین دو جنگ از آلمانیها، از این رویکرد استفاده کرد. بسیاری از عکاسان معاصر دیگر نظیر توماس راف (‏Thomas Ruff‏)، مجموعه پرتره هایش از جوانان در آپرتو(‏Aperto‏)(1988)، تیبات کوییست (‏Thibaut Cuisset‏) در عکسهای معماری، پل دن هلندر(‏Paul den Hollander‏)، در عکاسی از اشیا، نیز این رویکرد را به کار گرفته اند. ‏