روح هنر در حرمت به پیشکسوتان معنی می یابد

به گزارش روابط عمومی حوزه هنری آذربایجان شرقی، سید محمد حسین بلاغی گفت: پیشکسوتان سرمایه‌های اجتماعی جامعه و خط ارتباطی نسل‌ها با یکدیگرند و می‌توانند با تدبیر پیرانه به شور جوانان بدمند و آن را به یک طلای اجتماعی تبدیل کنند.
 وی دیدار با هنرمندان پیشکسوت را فرصتی مناسب برای ارج نهادن به این قشرعنوان کرد و گفت: طبیعی است قدم‌های نخست در بحث تکریم، حرمت نهادن به هنرمندان وگپ و گفت‌هایی ازاین دست است که توسط حوزه هنری استان طراحی شده و بسیارارزشمند است، زیرا که جان و روح هنر به حرمت است و جان انسان هنرمند به این است که احساس کند به او احترام گذاشته می‌شود و قطعاً چنین محفل‌هایی نوعی از توجه به هنر و هنرمند است. بلاغی افزود: نقش پیشکسوت و هنرمند درحوزه تصمیم گیری، تصمیم‌سازی و ساختار‌هایی که مربوط به هنر است بایستی بیش ازگذشته پررنگ شود. گفتنی است، استاد مهدی لزیری متولد 1327 در محله نوبر تبریز است. فعالیت تئاتر و نمایش را از سال 1345 آغاز کرد و همزمان، در دبیرستان‌های تبریز، به تدریس پرداخت. وی بیش از یک دهه مسئول اردوگاه‌های کشور هم بوده‌است. منش مهربان و تجربه سال‌ها موانست در فضای آموزشی، موجب شده، نقش این هنرمند، به عنوان چهره‌ای جریان‌ساز و تاثیرگذار در میان نوجوانان آن دوره مطرح باشد. نوجوانانی که به تاسی از بینش و دانش استاد، امروز، هر یک، از چهره‌های مهم تئاتر تبریز به شمار می‌آیند.  لزیری نمایش‌های بسیاری را در کسوت کارگردانی، بازیگری و طراحی صحنه در کارنامه هنری خود دارد که از آن جمله می توان به نمایش‌های «تو قهرمان نیستی»، «تسلیم‌شدگان» و «توی گوش سالمم زمزمه کن» اشاره کرد. این پیشکسوت هنرهای نمایشی، در مورد فضای کلی تئاتر تبریز در آن‌ سال‌ها می گوید: «ما آن زمان حلقه‌ای بودیم بین تئاتر گذشته و تئاتر مدرنی که در حال شروع‌شدن بود. اگر تقسیم‌بندی تاریخی در تئاتر تبریز داشته باشیم سال‌هایی که ما وارد تئاتر شدیم نگاه تئاتر در حال تغییر بود. بیشتر کسانی که وارد این کار می‌شدند سواد دانشگاهی نداشتند و به‌طور تجربی، آموزش‌دیده بودند اما حالا ما صدها فارغ‌التحصیل تئاتر داریم که در رشته‌های مختلف آموزش‌دیده‌اند و انتظار من هم از این نسل بسیار بالا است. پس نمی‌توانیم مقایسه بین دو دوره داشته باشیم. آن موقع و با توجه به امکانات «گروه تئاتر امروز» که ما تشکیل داده بودیم کارهای بسیار فوق‌العاده و بی‌نظیری انجام داده بود. تا جایی که دانشجویانی از تئاتر تهران برای دیدن نمایش‌های ما به تبریز می‌آمدند.»