درباره نخستین کنگره بین المللی عاشیقلار همنوای پیامبر مهربانی

چنانکه داود (ع) به گاه خواندن مزامیر از موسیقی استفاده می کرد و نیز مسیحیان در کلیساهای خود به موسیقی پردازند و این همه از آن رو باشد که رقت قلب و ذلت نفس و انقیاد نسبت به اوامر خدا پدید آید و اجتناب از نواهی او و نیز وسیله ای است برای انابت و توبت.
موسیقی عاشیق از گذشته های دور به عنوان یک موسیقی متعالی همواره تاثیر معنوی عمیقی در مردم آذربایجان و ترکزبان داشته است. عاشیق، تنها نوازنده ساز نیست، بلکه توانایی هایی نظیر سرودن شعر و بداهه نوازی از جمله ویژگی هایی است که او در کنار فضایل اخلاقی و معنوی دارد. بنابراین هر سازنده و یا نوازنده ساز قوپوز،عاشیق محسوب نمی شود. عاشیقلار انسان های متعالی بودند که حکمت، معرفت و راه و رسم زندگی را با کلام شان به مردم منتقل می کرده و می کنند. ایشان با نوای دلنشین ساز، کلام حکمت آمیز را به عمق وجود انسان می برند. به گفته پرفسور حسین محمدزاده صدیق، اوج رشد هنر و ادبیات عاشیق در ایران به دوران صفویه، شاه اسماعیل صفوی و شیخ صفی الدین اردبیلی بازمی گردد. 
در این دوران شاهد شکوفایی فرهنگ و ادبیات عاشیق هستیم. اما نعت پیامبر همواره در کلام عاشیق ها جاری بوده است. ستایش پیامبر مهربانی ها محمد مصطفی (ص) از زمان دده قورقود تا دده قوربانی و دوران معاصر از زبان و دهان عاشیق ها نیافتاده است. از همین روی « خانه عاشیق های ایران » و «انجمن فرهنگی و هنری عاشیقلار آذربایجان شرقی » بر آن شد تا با پیشنهاد برگزاری نخستین کنگره بین‌المللی پیامبر مهربانی ها را به همت حوزه هنری آذربایجان شرقی و اداره کل امور اجتماعی فرهنگی استانداری آذربایجان شرقی برگزار کند. در این جشنواره شاهد آن هستیم که کلام تمام عاشیق ها در نعت و ستایش پیامبر اسلام (ص) است. امید که فرصت برگزاری جشنواره‌های بیشتری در ادبیات و هنر عاشیق و با هدف حفظ، رشد و توسعه موسیقی متعالی عاشیق در ایران اسلامی ایجاد شود.