امیر حسین فردی و صدور انقلاب به زبان هنر

بعد از گذران آغازین سال های عمرش در روستا به خاطر نظامی بودن پدرش به شهر آمد و برای اولین بار در شهر دلیجان پا به کلاس درس گذاشت. امیر حسین در سنین نوجوانی “کلبه عمو تم”، “بر باد رفته” و چند اثر از بالزاک و داستایوفسکی را برای اولین بار خواند. و با تشویق های معلم انشایش رمانی چهار صد صفحه ای به نام “زیر دیوار سبلان” را به رشته تحریر درآورد.
بعدها با آثار جلال آل احمد و غلامحسین ساعدی آشنا شد.     و مطالعات جدی خود را در سنین جوانی آغاز کرد و همان زمان فعالیت های فرهنگی در مساجد باعث شد به عنوان هدایتگر جوانان و نوجوانان علاقمند به کتابخوانی و قصه نویسی قرار گرفت.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، در آبان ماه 58، به حوزه اندیشه و هنر اسلامی پیوست. بخش ادبیات داستانی در حوزه را با همراهی شهید حسن جعفربیگلو بنیانگذاری کرد. در آن سالها “سوره بچه های مسجد” که مرتبط با ادبیات کودکان و نوجوانان بود را راه اندازی و شش شماره از آن را منتشر کرد.    
در شهریور ماه سال 61 به کیهان بچه ها دعوت شد و به عنوان سردبیر، عهده دار هدایت قدیمی ترین نشریه کودکان و نوجوانان کشور شد. در سال 68 “کیهان علمی” را راه اندازی کرد و با همکاری بزرگانی چون “استاد احمد بیرشک” جایگاه شایسته ای به عنوان اولین مجله علمی کودکان و نوجوانان پیدا کرد. در دهه 60 “جلسات داستان نویسی مسجد جوادالائمه” را هر هفته به طور منظم در کتابخانه مسجد، تشکیل داد. در این جلسات که به صورت کارگاهی اداره می شد، رمانهای بزرگ جهان و داستانهای نوشته شده اعضا خوانده و مورد بحث و نقد قرار می گرفت. پس از تربیت شاگردانی چند، در سال 1375، به راه اندازی “جشنواره کتاب سال شهید حبیب غنی پور” همت گماشت.
او بعد از بیست سال جدایی از حوزه، با عنوان “مدیر کارگاه قصه و رمان” به خانه هنر انقلاب بازگشت. در سِمت جدید تلاش گسترده ای برای رونق دادن به “ادبیات انقلاب اسلامی” آغاز کرد که در ادامه منجربه شکل گیری “جشنواره داستان انقلاب اسلامی” شد.    
وی که موفق به دریافت “نشان درجه یک هنری” از وزارت ارشاد شده بود، در شهریور ماه سال 1389 به “مدیریت دفتر آفرینش های ادبی حوزه هنری” منصوب و تا پایان عمر – در کنار مدیرمسئولی کیهان بچه ها- در این مرکز مشغول خدمت به ادبیات انقلاب اسلامی بود.    
در سال 1391 در اولین “جشنواره پیش نگاران مطبوعات” از وی به عنوان یکی از پیش کسوتان عرضه مطبوعات، تقدیر به عمل آمد.    
امیرحسین فردی بیشترین زمان عمر گرانقدرش را به تربیت شاگردانی پرداخت که امروزه هر یک سکاندار گوشه ای از فرهنگ این مرز و بوم هستند و بدین علت کمتر به نوشتن و طبع اثر پرداخت؛ رمان ها و کتاب هایی همچون “آشیانه در مه” ، “سیاه چمن” ، “اسماعیل” ، “گرگ سالی” و… از وی به جا مانده که با ارائه قلمی پرتوان، نثری لطیف و پرمحتوا، نام وی را به عنوان “امیر ادبیات انقلاب” جاودان نموده است.
آخرین سخنرانی مرحوم امیر حسین فردی در جشنواره طریق حوزه هنری آذربایجان شرقی
از سخنرانی های ماندگار جشنواره داستان کوتاه طریق حوزه هنری آذربایجان شرقی، سخنرانی مدیر مرکز آفرینش های ادبی حوزه هنری کل کشور، مرحوم امیر حسین فردی بود به طوری که وی آخرین سخنرانی رسمی خود را از تریبون این جشنواره بیان داشت و بعد از چند صباحی دار فانی را وداع گفت و حیاتی جاودان یافت.
مرحوم امیر حسین فردی در آئین اختتامیه جشنواره سراسری داستان «طریق» در تبریز گفت: انقلاب باید مثل آب زلال جاری باشد و یکی از رسالت های حوزه هنری صدور انقلاب است.    
فردی ادامه داد: صدور انقلاب قالب می خواهد و این قالب باید یک زبان بشری و بین المللی و جهانی باشد که هنر همه این قابلیت ها را داراست.    
نویسنده رمان «اسماعیل» گفت: مسلمانان آن سوی مرزها برای آشنایی با انقلاب نیاز به خوراک فرهنگی دارند و متأسفانه دست ما خالی است و از آن ها شرمنده ایم.    
وی ادامه داد: مسلمین دنبال الگو هستند و وظیفه حوزه هنری معرفی الگو به مسلمین است و نباید حوزه هنری سرگرم حواشی شود.
مدیر مسئول و سر دبیر سابق «کیهان بچه ها» گفت: به عنوان قدیمی ترین عضو حوزه هنری اعلام می کنم در کنار سپاه و جهاد که وظیفه دفاع و بازسازی داشتند برای حوزه هنری در بدو تأسیس مسئولیت ها و اهداف بزرگی ترسیم گردیده بود.    
فردی گفت: انقلاب همه چیز ماست، نماز و روزه و عبادت ما با انقلاب معنا پیدا می کند و تمامی نهادها و ارگان ها در مسیر توسعه و معرفی انقلاب باید کمک حال حوزه هنری باشند.    
وی با اشاره به عبارت رایج اشتباهی که در مورد انقلاب فرانسه وجود دارد گفت: انقلاب نه تنها فرزندان خود را نمی خورد؛ بلکه به‌ آن ها اعتماد به نفس می دهد.    
مدیر کل مرکز آفرینش های ادبی حوزه هنری کشور خطاب به جوانان و داستان نویسان گفت: این سرزمین مال شما جوانان است و این خاک مقدس است و باید تلاش کرد تا سئوالات نسل آینده درباره انقلاب و فداکاری ها با رمان و ادبیات و داستان پاسخ داده شود.
امیر حسین فردی در غروب روز پنجم اردیبهشت ماه 1392، به ناگهان قلب مهربانش از کار ایستاد و روح بی قرارش، به دیدار یاران شهیدش شتافت.